Selam dostum, anlamlandıramadığım duygularımın açığa çıktığı kendimi, yerimi, bedenimi, zihnimi ve geri kalan her şeyin anlamsızlaştığı bir döneme daha girmiş bulunmaktan sevinç ve mutluluk duyuyorum. Beyaz bir sayfaya tekrardan bir şeyler yazabilmek beni çok huzursuz hissettirmekte. Bilinmezliklerimi teker teker bilinen durumuna çevirmek ile kendimde açığa çıkardığım yan etkilerinin beni ne kadar sevindirdiğine inanamıyorum.

Yeni yeni yenidenler mi yeni yenilenmiş yenidenler mi soruma cevap vermeye cesaret gösteremiyorum sanırım. Harekete geçmek “koşmak” ilerlemek yorucu değil miydi. Hareketi kestiğimiz bu süre mi beni çok yormuştu acaba ben ne konuşursam konuşayım neler düşünürsem düşüneyim hep bir gri renkte dolaşıyor ilerliyor olacağımdan eminliğimi kaybetmek istemiyorum. Bu beni güçlü kılmakta. Enerjimi, yaşama hevesimi ve inancımı ayakta tutan görünmez ince bir ipliğe bağlı karar verme mekanizmama selamlar olsun dostlarım.

Şu peşinden koşup durduğumuz bu mutluluk denen hülyadaaa diye uyandığımız günlerin ardına bize yakışır bir şekilde yeni veya yenilenmiş yenilere geçiş yapmayı kendi nasibimiz olarak görmek bencillik mi olmakta. Kendini düşünmek bencillik olarak adlandırdığımız bu büyülü kavramın karakterimize yansıttığı görünmez yapı taşlarını teker teker değiştirmek değiştiğine inanma ihtiyacımızın var olması ve bu tüm yaşananlara mahçup olmamız bizi nasıl bir konuma ilerletir diye düşünmeden edemiyorum.